Koninginnedag 2009, 30 april, Apeldoorn
Vreselijk, zoiets gebeurt toch alleen maar in het buitenland?
Ik werd gebeld vlak nadat het was gebeurd. Uiteraard wist ik van niks
omdat ik mij, zoals gebruikelijk op deze dagen, zat te verlustigen aan
andermans rommel op de Vrijmarkt. De 20% van de Nederlanders
die (nog) niet op de Vrijmarkt waren, hadden het wel al gehoord.
Massaal belden zij naar die andere 80%. Verstopping van de mobiele
netwerken en een gouden dag voor KPN en Vodafone.
Uiteindelijk kreeg ik het dus ook te horen, achter elkaar van vier kanten.
Het was, een uur nadat het gebeurde, nog een ongeluk, maar sommige
van mijn informanten noemden het toen al een aanslag.
Ik was nog helemaal niet zo ver met die gedachtegang. Ik ging door
met mijn speurwerk tussen de oude rommel. Om mij heen opstootjes
en hoewel ik niet echt luisterde, ving ik wel het een en ander op. Het
ging daarover, maar ik ging er niet voor naar huis.
Een paar bloempotten, een traphekje en een broodje braadworst verder,
werd ik toch wat onrustig. Ik wilde het fijne er toch wel van weten. Internet
werkte niet op mijn mobiel en quasi nonchalant zorgde ik dat ik snel bij
de auto kwam. Op weg naar huis hoorde ik de eerste verslagen van de
gebeurtenis op de radio. Ik kon mij er weinig bij voorstellen en was eerder
verbaasd dan geschokt.
Dat is het vreemde aan dit soort nieuws. Het is groot nieuws maar toch klein.
Groot nieuws in de zin van een schokkende gebeurtenis, maar klein nieuws,
omdat het was wat het was, en niet meer. Er zat geen Moslim of iemand van
Al Qaida achter het stuur, de auto was niet volgepropt met explosieven en
het was ook geen onderdeel van een serie aanslagen. Thuis bij de dader
ook geen grote plannen met gedetailleerde tekeningen en situatieschetsen.
Helemaal niets. Gewoon een dwaas, die normaal gesproken op een school
een beetje in de rondte was gaan schieten, maar dat een beetje te
gewoontjes vond en daarom dit maar had bedacht.
Op de een of andere manier is dat voor de verwerking bij de nabestaanden
moeilijker dan een gerichte daad. Het is niet minder erg, maar een motief,
hoe verwerpelijk ook, geeft houvast. Nu staren de nabestaanden in een leegte
en lopen rond, vol onbegrip.
De media zocht naarstig in alle hoeken en gaten van het land en in een mum
van tijd vertelden ze allerlei wetenswaardigheden. Het droeg weinig bij, maar
er was in ieder geval iets te vertellen. RTL en de NOS wisten met veel
Creativiteit een “verhaal” er om heen te vertellen. Ik wist en voelde dat het
gebakken lucht was, want er was niets te vertellen. En toch bleef ik kijken.
Gretig naar elk klein detail uitziend. Het was het spel van de komkommers.
De media weet dat er verder niets te melden is, de kijker weet dat ook, maar
blijft in weerwil daarvan toch aan de buis gekluisterd. Het kan niet zo zijn
dat het nieuws is zonder er iets om heen. Maar dat was het wel.
Conclusie: vreselijk nieuws, maar verder geen nieuws.
Alleen SBS snapt het spel nog niet. Alsof het allemaal nog niet emotioneel
genoeg is, vergrepen zij zich aan alles wat ze voor de voeten kwam. Zelfs
aan kinderen vroegen ze voor de camera hoe ze zich voelden. Een kind dat
alles had gezien! Nu is dat natuurlijk typisch weer iets voor SBS, om iemand
te vragen hij hij zich voelt nadat er iets ergs is gebeurt. Blijkbaar schamen
ze zich bij SBS niet voor domme vragen, als het maar een plaatje oplevert.
Bij voorkeur met tranen. SBS blij, de kijker verbaasd, de ondervraagde nog
meer in de shit. Bravo SBS, riooljournalistiek van de laagste klasse.
Nu de dader is overleden, haast SBS zich om mensen te vinden die dit jammer
vinden en vooral mensen die dat voor de camera willen zeggen. De hele
familie van de dader wordt thuis bezocht en zelfs Schoolbank.nl wordt
helemaal doorzocht op jeugdvriendjes. Ik ben klaar met SBS.
Vrijdagavond.
Er kan nu niet zoveel meer gebeuren. Alles is gezegd. Geen nieuws meer.
Hooguit vinden we vandaag of morgen een dagboekje of aantekeningen in
de agenda van de dader, waaruit blijkt dat hij vroeger is misbruikt door de
plaatselijke priester of de schooljuf. Of dat hij het zoveelste onechte kind
van Prins Bernhard is. Kortom, een lichte aanwijzing naar zijn motief.
Meer zal het niet zijn en daar hebben we ons bij neer te leggen. Ook SBS.
Ik voorspel dat de media deze dagen weer uitkijken naar ander nieuws
en pas weer volgend jaar april hierop terugkomen.
Wel zo fijn voor de slachtoffers en nabestaanden.
Ghans Dorrebrein
Vreselijk, zoiets gebeurt toch alleen maar in het buitenland?
Ik werd gebeld vlak nadat het was gebeurd. Uiteraard wist ik van niks
omdat ik mij, zoals gebruikelijk op deze dagen, zat te verlustigen aan
andermans rommel op de Vrijmarkt. De 20% van de Nederlanders
die (nog) niet op de Vrijmarkt waren, hadden het wel al gehoord.
Massaal belden zij naar die andere 80%. Verstopping van de mobiele
netwerken en een gouden dag voor KPN en Vodafone.
Uiteindelijk kreeg ik het dus ook te horen, achter elkaar van vier kanten.
Het was, een uur nadat het gebeurde, nog een ongeluk, maar sommige
van mijn informanten noemden het toen al een aanslag.
Ik was nog helemaal niet zo ver met die gedachtegang. Ik ging door
met mijn speurwerk tussen de oude rommel. Om mij heen opstootjes
en hoewel ik niet echt luisterde, ving ik wel het een en ander op. Het
ging daarover, maar ik ging er niet voor naar huis.
Een paar bloempotten, een traphekje en een broodje braadworst verder,
werd ik toch wat onrustig. Ik wilde het fijne er toch wel van weten. Internet
werkte niet op mijn mobiel en quasi nonchalant zorgde ik dat ik snel bij
de auto kwam. Op weg naar huis hoorde ik de eerste verslagen van de
gebeurtenis op de radio. Ik kon mij er weinig bij voorstellen en was eerder
verbaasd dan geschokt.
Dat is het vreemde aan dit soort nieuws. Het is groot nieuws maar toch klein.
Groot nieuws in de zin van een schokkende gebeurtenis, maar klein nieuws,
omdat het was wat het was, en niet meer. Er zat geen Moslim of iemand van
Al Qaida achter het stuur, de auto was niet volgepropt met explosieven en
het was ook geen onderdeel van een serie aanslagen. Thuis bij de dader
ook geen grote plannen met gedetailleerde tekeningen en situatieschetsen.
Helemaal niets. Gewoon een dwaas, die normaal gesproken op een school
een beetje in de rondte was gaan schieten, maar dat een beetje te
gewoontjes vond en daarom dit maar had bedacht.
Op de een of andere manier is dat voor de verwerking bij de nabestaanden
moeilijker dan een gerichte daad. Het is niet minder erg, maar een motief,
hoe verwerpelijk ook, geeft houvast. Nu staren de nabestaanden in een leegte
en lopen rond, vol onbegrip.
De media zocht naarstig in alle hoeken en gaten van het land en in een mum
van tijd vertelden ze allerlei wetenswaardigheden. Het droeg weinig bij, maar
er was in ieder geval iets te vertellen. RTL en de NOS wisten met veel
Creativiteit een “verhaal” er om heen te vertellen. Ik wist en voelde dat het
gebakken lucht was, want er was niets te vertellen. En toch bleef ik kijken.
Gretig naar elk klein detail uitziend. Het was het spel van de komkommers.
De media weet dat er verder niets te melden is, de kijker weet dat ook, maar
blijft in weerwil daarvan toch aan de buis gekluisterd. Het kan niet zo zijn
dat het nieuws is zonder er iets om heen. Maar dat was het wel.
Conclusie: vreselijk nieuws, maar verder geen nieuws.
Alleen SBS snapt het spel nog niet. Alsof het allemaal nog niet emotioneel
genoeg is, vergrepen zij zich aan alles wat ze voor de voeten kwam. Zelfs
aan kinderen vroegen ze voor de camera hoe ze zich voelden. Een kind dat
alles had gezien! Nu is dat natuurlijk typisch weer iets voor SBS, om iemand
te vragen hij hij zich voelt nadat er iets ergs is gebeurt. Blijkbaar schamen
ze zich bij SBS niet voor domme vragen, als het maar een plaatje oplevert.
Bij voorkeur met tranen. SBS blij, de kijker verbaasd, de ondervraagde nog
meer in de shit. Bravo SBS, riooljournalistiek van de laagste klasse.
Nu de dader is overleden, haast SBS zich om mensen te vinden die dit jammer
vinden en vooral mensen die dat voor de camera willen zeggen. De hele
familie van de dader wordt thuis bezocht en zelfs Schoolbank.nl wordt
helemaal doorzocht op jeugdvriendjes. Ik ben klaar met SBS.
Vrijdagavond.
Er kan nu niet zoveel meer gebeuren. Alles is gezegd. Geen nieuws meer.
Hooguit vinden we vandaag of morgen een dagboekje of aantekeningen in
de agenda van de dader, waaruit blijkt dat hij vroeger is misbruikt door de
plaatselijke priester of de schooljuf. Of dat hij het zoveelste onechte kind
van Prins Bernhard is. Kortom, een lichte aanwijzing naar zijn motief.
Meer zal het niet zijn en daar hebben we ons bij neer te leggen. Ook SBS.
Ik voorspel dat de media deze dagen weer uitkijken naar ander nieuws
en pas weer volgend jaar april hierop terugkomen.
Wel zo fijn voor de slachtoffers en nabestaanden.
Ghans Dorrebrein
© Ghans Dorrebrein